Favoriete boek

Een klein leven.  Yanagihara, H.

'Een klein leven' kreeg in de media redelijk wat aandacht. Elke gelegenheid in het voorjaar van 2017 was goed om het boek cadeau te geven of te krijgen.
Ikzelf kreeg het boek in maart en ik 'spaarde' het om op vakantie te lezen. Begin juli begon ik er aan. Ik wist van 3 vriendinnen dat zij ongeveer op hetzelfde moment ook beginnen lezen waren.

We zaten alle 4 op een andere vakantiebestemming. Ieder van ons genoot van zon, zee en strand. En ieder van ons was in geen tijd verslaafd aan het boek, aan zijn personages, aan de spanning en de schoonheid van dit meesterwerk. Elk om de beurt zaten we op onze idyllische vakantieplek te huilen bij de verhaallijn van de getormenteerde Jude.
We waren alle 4 apart op reis maar het boek verenigde ons. We stuurden elkaar door op welke pagina we waren gebleven, we troostten elkaar en begrepen elkaar.
Later bedacht ik me of net dit gegeven het boek zoveel mooier had gemaakt, maar ik denk dat elke recensie dit kan tegenspreken. Het was een extra dimensie om het samen met vriendinnen te lezen, maar het boek schittert ook zonder deze meerwaarde.

Het lijvige boek beschrijft de vriendschap van 4 jongens over een periode van 30 jaar. Nooit eerder was ik zo aangedaan door een boek. Het neemt je mee naar je eigen jeugd, en het lijkt alsof je met de personages kan meegroeien. Je leeft met hen mee, voelt hun pijn, hun frustraties, hun geluk. Je voelt je één van hen, je zou hen willen bellen, schrijven, aanspreken met goede raad en daad, je wilt hen verzorgen en helpen, behoeden voor het kwaad alsof je zelf deel uitmaakt van de scène.
Het hoofdpersonage Jude lijkt het ongeluk aan elkaar te rijgen, waardoor het soms ondraaglijk moeilijk wordt om als lezer het vervolg te lezen. Maar de onderlinge relaties tussen de studievrienden blijven je hoop geven op een mooi einde zodat je de 750 pagina's verslindt alsof je het ongeluk wilt 'omslaan', pagina na pagina.
De schrijfster is echter genadeloos en versplintert je hoop op een 'happy end' helemaal. Maar de geniale wijze waarop ze Jude beschrijft, met al zijn beperkingen, beschadigingen, successen en sterktes, zorgt ervoor dat je dit boek sowieso in je hart sluit.
Je neemt vrede met het ongewenste einde, met je eigen klein leven en met je eigen lieve vriendinnen.

Een aanrader!

'Lieve Jude', schreef Harold, 'dank je voor je mooie ( zij het onnodige) briefje. Ik ben blij met alles wat erin staat. Je hebt gelijk: die mok betekent veel voor me. Maar jij betekent meer. Dus kwel jezelf alsjeblieft niet langer. Als ik een ander soort mens was, zou ik misschien zeggen dat dit hele incident een metafoor was voor het leven in het algemeen: dingen gaan kapot, en soms worden ze hersteld, en in de meeste gevallen realiseer je je dat ongeacht wat er kapotgaat het leven zich zo herschikt dat je gecompenseerd wordt voor je verlies, soms op een prachtige wijze.
Trouwens... misschien ben ik eigenlijk wel zo'n soort mens.
Liefs, Harold.'

Yanagihara, H. (2016). Een klein leven. Amsterdam, Nederland: Nieuw Amsterdam.

Favoriete kinderboek

 Stem op de okapi. Van de Vendel E. en van der Linden M.

Ken je het klein geluk van een boek met een geur?

De geur van nieuw: verse bladzijden die ruiken naar 'inkt'. De geur van het geheim dat je gaat ontdekken, zin voor zin met zin. De geur van nieuw waarvan je weet dat die zal vervagen, pagina na pagina.

Of de geur van een bibliotheekboek: een beduimeld boek met ezelsoren die de geur verraadt van de vorige lezer. Je ruikt de scène van een woonkamer waar gerookt werd, de keuken waar gekookt werd, de slaapkamer die niet verlucht werd.

"Stem op de okapi" was een bibliotheekboek...
Het had geen geur.
Maar het had een ander klein geluk: het was het boek met de mooiste illustraties ter wereld.

Het boek is zo mooi gemaakt dat het lijkt of je af en toe een stofje in je oog krijgt. Ik was meermaals ontroerd door de schoonheid van de tekeningen. Het is zo gedetailleerd getekend dat sommige tekeningen foto's lijken. De prenten zijn zo fijn afgewerkt dat je de okapi wilt aanraken, dat je zijn vacht wilt voelen. Soms zijn de beelden slechts enkele pennentrekken, heel minimalistisch maar toch heel "okapi".
Je bedenkt je dat de tekenaar echt dichtbij een okapi moet gekomen zijn, want op geen enkel YouTube-filmpje dat ik achteraf bekeek, kon ik zo veel details zien, als er te zien zijn op de illustraties van de hand van Martijn van der Linden.

Het boek geeft je kippenvel door het samenspel van woord en beeld. Dit is geen boek waar de tekeningen achteraf zijn toegevoegd of waar de tekst de beelden ondersteunen: dit is een boek waar tekst en tekening een eenheid vormen. Het één bestaat niet zonder het ander. Het lijkt of de schrijver en de illustrator één zijn.

Het is een boek dat je niet onberoerd laat. Er zit poëzie, beeldende kunst, spraakkunst en wetenschap in. "Stem op de okapi" kreeg terecht de Woutertje Pieterse Prijs 2016, maar wat mij betreft, krijgt het een extra eervolle vermelding voor "de mooiste illustraties ter wereld".

Referentie :

Van de Vendel E. en van der Linden M. (2016) Stem op de okapi. (Derde druk). Amsterdam: Em. Querido's Kinderboeken